Dilarce

 Tatil insana bazı noktalarda iyi geliyor, bazı noktalarda ise kendisiyle yüzleştiriyor. Bu defa daha çok iç huzura yönlendirdim zihnimi. Çünkü dış uyaranlarla sürekli olarak kendimi oyaladığımı fark ettim. Kendim olabilmeyi doya doya yaşıyorum evet ama sadece kendimle kalabilme fikrinden ne kadar çok korktuğumu keşfettim. Hepimiz de korkuyoruz bence. Ama iç huzur bu korkuyu aşınca başlıyor. Çünkü evrende hiçbir zaman yalnız kalmadık, yalnız da kalmayacağız. İşte bu yüzden başlığı 'kendi kuzey yıldızın olmak' diye attım. Kendi kendisinin yönünü bulabilmeli insan. En karanlık anlarda bile kendinin iç huzuru ve ışığı olabilmeli. Herkese, olumsuzluklara ve her şeye rağmen.  Ayrıca dışarıda aradığımız tüm cevapların, içimizde saklı olduğunu keşfediyorum. Doyasıya özgürleştiriyor bu fikir beni. Kendinde köklenmeye ve üretmeye ne kadar çok inandığımı beni bilenler bilir. Bu inancım da aslında tüm cevapların içimizde saklı olduğuna dair destekleyici durumda. Tabi ki dış uyaranlar, et...

Hayatın akışın içerisinde insanın farkındalıkları da artıyor. İnsan aslında kendine koyduğu sınırlardan vazgeçmediği ölçüde var. Kendinden, hayallerinden ve isteklerinden. Fakat bazen de bazıları o sınırın ilüzyonundan kendi gerçek benliğine ulaşamıyor. Ya da bunun üzerine çok düşünmüyor da diyebiliriz. Bazılarının sınırını da kendi, hayalleri ya da istekleri değil; basit ihtiyaçlar çiziyor. Reklamlarda da diyorlar ya tarafını seç diye. Tıpkı onun gibi tarafını iyi seçmek lazım.  Peki ya ben tarafımı seçebildim mi? Hayatımı bir sisteme koyabildim mi? Bunun üzerine düşünmeden edemiyorum. İnsan bunu bir mühendis edasıyla yapabilir mi ki? Yoksa hayatın örüntüsü buna müsait değil mi? Bence hayatın bir örüntüsü var ve bizim bunu sisteme koyacak gücümüz yok. İşte bu yüzden kendi akışımı doya doya yaşıyorum. O örüntülerde keşfettiklerim de beni doyurup besliyor. Sanatıma yansıyor.   Bir de başkalarının seslerine kulaklarımı kapattım. Özellikle de beni tüketecek olanlara. Hayat y...

 Müzik önerisi:  https://open.spotify.com/track/4jbmgIyjGoXjY01XxatOx6?si=xecGLdIwS4WumnTkIN5j8g&utm_source=copy-link İnsanın bazen kendisine dönüp bakması gerekiyor. Kendine, aydınlık veya karanlık taraflarına. Ne kadar kabul etmesi zor olsa da hayat bir devinim içerisinde. Sürekli yenileniyoruz. Yenilendikçe de kendimizden bir parçayla yeniden doğuyoruz. Hayat bu kadar kısayken bu kadar devinim fazla değil mi diye de sorgulamıyor değilim. Belki de tekamül böyle bir şeydir. Ve tamamlanmak eksilmekten geçiyordur bazen.  Doğaya bakınca da öyle çünkü. Mevsimler, geçişlilikler, çiçeklenme, meyvelenme, yaprakların kuruması, tüm bu döngüler…Hepsi yaşamın birer döngüsü. Dolayısıyla doğru zamanı bulursak her zaman yeniden başlayabilir, yeniden doğabiliriz. Yeter ki inanalım. Yeter ki üretmekten ve kendi devinimlerimizden vazgeçmeyelim.  Neşe ve sevgi ile kalın!                               ...

   Hayatın iniş çıkışları içerisinde insan kaybolabiliyor. Nerede durduğunu, ne yaptığını ve yahut hangi yöne savrulduğunu bulamıyor. Bazen buna hayal kırıklıkları, sonu gelmeyen beklentiler de eşlik ediyor. En zoru da tüm bunların içerisinden çıkabilmek. Ne pahasına olursa olsun kendin olabilmek. Kendinde kalabilmek.    Kendi ruhumu dinlediğimde duyduğum şeyse sürekli olarak bir şeyleri anlatma isteğim. Çizerek, yazarak veya video yoluyla. İlhamı yaymaya devam etmek. Farklı perspektifleri, farklı açıları insanlara göstermek. Enerjimi doğru şekilde akıtabilmek. Neşeyi ve sevgiyi hissetmek. Ve tüm bunları gerçekçi bir zemine oturtabilmek.    İmkansız mı? Sanmıyorum. İnsan gerçekten isteyince her şeyi başarabilir. Bu da benim yolum. İnsan kendi yolunu yürümek zorunda. Yoksa başkalarının yollarında tamamen kaybolabilir. İnsan ömrünü anlamlı şeylere adamalı. Ben de neşeye, sevgiye ve ilhama adamak istiyorum. Başaracağıma inanıyorum. İşin sırrı vazgeçmeden inanm...

 müzik önerisi: https://youtu.be/eUDVUZZyA0M?si=lf811cq3_T2lstEZ   Aylardır yazamadığımı fark etmek üzdü beni. Fakat ilham ve akış hali bazen böyle bir şey. Bugün şeker bayramının ilk günü... Aile bağları insanın köklenme hissini güçlendiriyor. Ben bu motivasyonu alıp başka bir alışkanlığımla buluşturdum. Bahar yağmurları tüm gücüyle bastırırken yürüyüşe çıktım. Ormanlık alanda attığım her tur ve duyduğum yağmur sesi bende yeni bir enerji doğurdu. O kadar yabancılaşmışız ki kendimize ve doğaya. Gerçek bayram belki de insanın kendi özünü yeniden hatırlamasıdır. Kendisinde yeniden köklenmesidir. Doğa her an bir doğum ve üretim halindeyken, bizlerin buna yabancı kalması ve yağmurdan bile korkar hale gelmesi çok acı.     Belki de benim bu yürüyüşüm, içimize dair yaptığımız yürüyüşlere sembol olabilir. İçimizde yeşeren, içimizde ıslanan, içimizde büyüyen şeyleri keşfetmek adına sonsuz yürüyüşlere çıkmalıyız. Çünkü hayat çok kısa ve parçası olduğumuz evreni anlamak, b...

 müzik önerisi:  https://youtu.be/eUDVUZZyA0M?si=8KsKnQi4FUgZItNM     İnsanın inişleri, çıkışları ve varoluşsal sancıları var. Bütün bunların ışığında kendinde kalabilmek gerçekten zor. Bunun için de aslında insanın kendisinde köklenmesi gerekiyor. Bu yeni keşfettiğim bir şey. Kendimize doğru anlamları yükleyince aslında adım adım kökleniyor, gelişiyor ve büyüyoruz. Kendi benliğimizde yanan ateşi bulmak da bunun bir parçası. Zaten o zaman gözlerimizin içi parlamaya başlıyor. Kendimize daha çok güvenmeye başlıyoruz. Hayat amacımız daha çok ortaya çıkıyor. Varoluşsal sancılarımız azalıyor. Bir de işin en güzel yanı karşımızdaki insanlarla gerçekten birer bağ kurmaya başlıyoruz. Çünkü kendimizle kurduğumuz bağ güçlenmiş oluyor.    Kendimde köklenme yolcuğu kolay gitmese de, aşama kaydediyor gibiyim. Artık eskiden kızdığım şeylere kızmıyorum. Eskiden yaşadığım yüzeysel şeylere de tahammül etmiyorum. Çünkü bu köklenme yolcuğunda başta kabullenme yatıyor. Kabulle...